Os doutores de Compostela Aberta

Os doutores de Compostela Aberta
5 (100%) 5 votos

17424923395_3166b61b03_h

Hai anos tiven un compañeiro de traballo que cando un ente superior, normalmente o xefe, cambiaba as normas da empresa en función de non se sabe que criterios, el sempre exclamaba “doutores ten a igrexa”. Algo polo estilo ocorre en Compostela Aberta.

Hai apenas ano e medio esta organización política, vinculada a Podemos e a En Marea, presentábase perante o electorado como os inmaculados (non confundir cos de Xogo de Tronos), limpos de po é palla, e cuxas elevadas esixencias éticas estaban moi por enriba de todos os demais mortais. Como todos e todas sabedes o éxito de Compostela Aberta nas eleccións municipais foi incontestábel.

Porén, só fixo falta que a Compostela Aberta lle aparecera o primeiro imputado para que esas normas escritas e publicitadas ad nauseam sexan reinterpretadas polos doutores e doutoras desta organización política.

O punto 3.7 do seu “código ético” é claro ao respecto e non deixa lugar a dúbidas ao indicar explicitamente o “Compromiso de renuncia ou cesamento de forma inmediata de todos os cargos, ante a imputación pola xudicatura de delitos relacionados con corrupción, prevaricación con ánimo de lucro, tráfico de influencias, enriquecemento inxusto con recursos públicos ou privados, suborno, malversación e apropiación de fondos públicos, ben sexa por interese propio ou para favorecer a terceiras persoas.” Neste sentido, Jorge Duarte, concelleiro de Compostela Aberta debería dimitir. Non o digo eu, así o reflicte o seu código ético.

Segundo indican os medios de comunicación, este concelleiro paralizou expedientes de sanción contra os locais de copas dos amigos, e iso, xuridicamente é prevaricación e tráfico de influencias para beneficiar a terceiras persoas. Evidentemente, pasadas as eleccións Compostela Aberta interpreta outra cousa e non esixe a dimisión deste concelleiro, cando esta organización baseou a súa campaña electoral na rexeneración política, e agora vese claramente que non hai tal.

De todos os xeitos eu son da opinión de que unha persoa imputada (que non procesada) ou investigada, como lle chaman agora, non debería dimitir. Todo o mundo é inocente até que se demostra o contrario, non ao revés. E os xulgados están cheos de políticos imputados por corrupción -que non procesados- que levan anos nesta situación, rematando por completo a súa carreira política por un delito que, de momento, ningún xulgado dixo que cometeran e polo tanto son inocentes até que se demostre o contrario.

Pero, como no caso de Compostela Aberta, outra cousa son as esixencias públicas e publicitadas, así como as promesas electorais dos partidos políticos. Se a xente do común ten unha opinión negativa da política, non é pola corrupción, é porque hai políticos din unha cousa e fan a contraria, como neste caso.

Máis

“Arrival”

“Arrival”
4.67 (93.33%) 6 votos

ArrivalArrival” de Denis Villeneuve, traducida ao castelán como “La Llegada“, é unha desas películas que agardas con ansia a data de estreo para ver nas salas de cine. A temática desde logo axuda, gústame a ciencia ficción, mais a filmografía deste director nacido en Canadá, e en concreto a extraordinaria “Incendies” de 2010, aumentaba as expectativas para esta nova entrega. Expectativas que aumentaron de súpeto poucos días antes de vela, cando Carlos Callón desvelou nun vídeo a mención explícita ao Reino de Galiza como orixe do portugués, lingua na que está especializada a protagonista desta película.É pecata minuta, xa o sei, pero non todos os día sae Galiza nunha película Made in Hollywood, non?

Feita a introdución, aviso a navegantes: o que virá a continuación contén spoilers. Se es dos que non queres que che descubran parte do argumento, mellor pecha a páxina; se che dá igual (eu son deses) ou se xa a viches podes ler o que eu interpreto desta magnífica película de Denis Villeneuve. (máis…)

Máis

A prioridade da “Gran Coalición” do Hórreo

A prioridade da “Gran Coalición” do Hórreo
4.63 (92.5%) 8 votos

Mesa do Parlamento Galego

Se en España xa teñen a “gran coalición” gobernando, PP, PSOE e Ciudadanos, na Galiza temos a “sorte” de ter tamén unha “Gran Coalición”, neste caso chamarémoslle a “Gran Coalición do Hórreo”, conformada por PP, PSOE e En Marea. Xuntos gobernan a Mesa do Parlamento. Entre as súas funcións está dirixir o Parlamento, así como aprobar a orde do día dos plenos. E entre as súas prioridades está a de “desaloxar” o BNG do local que ocupa desde hai 26 anos para ocupalo En Marea, unha decisión, que tomaron por unanimidade de tres forzas que a compoñen, o que dá idea da grande compenetración que teñen entre PP, PSOE e En Marea.

Na miña opinión a prioridade da Mesa debería ser dar trámite urxente a aquelas iniciativas que sirvan para mellorar a calidade de vida das galegas e galegos, como pode ser o Plan Retorna do BNG, enfocada á mocidade emigrada. Porén a primeira iniciativa de “calado” que tomou a “Gran Coalición do Hórreo” foi a de apartar ás deputadas e deputados nacionalistas.

Pero a “preocupacións” de En Marea non se quedan só nos despachos, a “xente normal” que entrou no Parlamento ten como máxima preocupación dispoñer de condutores e asesores para levar a cabo a súa axenda política. E menos mal que son “xente normal”, xente do común, chegan a ser casta e non hai orzamento do Parlamento que chegue.

 

Máis

Donald Trump e o espírito Gran Torino

Donald Trump e o espírito Gran Torino
4 (80%) 4 votos

gran-torinoEn 2008, en plena crise económica que zarandeaba medio mundo, pero tamén Estados Unidos, estreábase a película de Clint Eastwood, Gran Torino. Xa falei no seu momento dela, e non me vou estender; só dicir que o seu vello protagonista, o mesmo director de cine, era o típico veterano de guerra que vivía nun barrio residencial de clase traballadora, moi deteriorado pola crise económica e no que vivían persoas de todo o mundo, especialmente asiáticos, o que lle traía recordos e pesadelos ao protagonista. En esencia, Clint Eastwood denuncia o deterioro económico e social de Estados Unidos, apostando claramente polo retorno aos tempos que o fixeron grande, cuxa metáfora é o coche Ford Gran Torino que el conducía. E fronte aos que podían acusar ao seu director de ser xenófobo polo seu desprezo polos asiáticos, Eastwood confía tamén neles para facer unha Amércia grande, sempre en cando, -claro está-, abracen o espírito norteamericano.

Como sabedes en 2008 tamén houbo eleccións americanas. Logo do período negro de Bush, cunha infame guerra contra Irak e o deterioro económico evidente logo do estoupido da burbulla inmobiliaria, Estados Unidos abrazou daquela a Obama. Era seguramente o que necesitaban naquel intre histórico, algo aparentemente diferente; sen embargo, nada cambiou, iso si, había (hai) un presidente simpático e agradábel, pero que espiaba masivamente como Bush e levou a guerra a Siria e Libia, como fixeron os seus antecesores noutros países do mundo, e elevando a tensión con Rusia que recordaba aos peores tempos da Guerra Fría. Hillary Clinton é a herdeira de todo iso, coa agravante de que participou activamente no goberno de Obama.

E nisto chegou Trump. Cun discurso centrado na clase traballadora e contra as elites que manexaban a economía e a sociedade a través dos medios de comunicación, Donald Trump, fíxose un oco no partido republicano arrasando completamente a todos os seus contrincantes, e prometendo facer grande a América e á súa clase traballadora, o mesmo que quería o protagonista de Gran Torino.

Contra todos e contra todo

Donald Trump, que a estas altura xa é presidente electo, no o tivo fácil. O seu propio partido fixo campaña contra el, e todos os medios de comunicación sen excepción tamén, o que demostra a pouca influencia social que teñen estes neste período histórico. Acusárono de xenófobo, porque dixo que ía construír un muro que separaría México de Estados Unidos para evitar as emigracións masivas, sen embargo, ese muro xa existe, e empezou a construírse en 1994, durante o goberno de Bill Clinton. Acusárono de machista, e é certo que as becarias da Casa Branca estarían máis a salvo con Hillary Clinton que con el -sempre que Bill non se pase por alí, claro-, e sempre que cumpra o de rebaixar as campañas militares no estranxeiro, as mulleres de Libia, Siria, Irak… e as de tantos outros pobos do mundo arrasados pola guerra, estarán máis a salvo con Trump que con Hillary.

En resumo, está por ver en que queda o discurso antisistema e antiglobalización do xa presidente electo Donald Trump. Pode quedar en nada, como tantos outros, porque non o vai ter doado, e está por ver se é quen de renegociar os distintos tratados comerciais, tal e como prometeu, que favorecían a deslocalización de empresas en busca de man de obra barata e beneficios, empobrecendo a clase traballadora local; o que si está claro é que o electorado, e a pesar de ser un home rico, veu nel algo diferente, simbolizou o azoute das elites económicas que afundiron América para enriquecerse e iso foi o que lle deu o triunfo.

Máis